<h3>📖<strong> ԱՅՍՕՐ ԱՆՃԱՌ ~ AISÓR ANDJÁR </strong></h3>

🔸 Այսօր անճառ Լուսոյն ծագումն Ի փրկութեան մեր կատարումն Խոնարհի ի վերնատունն՝ Ի ստուերական տօնից լրումն: Նախ քան զընթրիսն խորհրդոյ Սփածաւ ղենջակ Արկողն լուսոյ Եւ ջուր առեալ ծառայաբար՝ Զոտս լուանայր զաշակերտացն:

🔸 Բանին Հօր փառաց լուսոյ Պետրոս մերձիլ յոտս ոչ ներէր՝ Այնմ, ձեռաց Որոյ են գործք Երկնից երկինք եւ երկրաւորք. Որով կուրաց աչք բացան, Խուլք եւ համերք արձակեցան. Որ վերածեաց զինքն ի ծովէն, Սաստեաց ալեացն, եւ լռեցին:

🔸 Գլխոյն ընտրեալ հօտին փոքու Սաստէր զխորհուրդն ոչ գիտելոյ, Որով դառնայր եւ հնազանդէր, Զոտս եւ զգլուխս մաքրել մաղթէր: Գլխոյս, ասէ, չէ ինչ պիտոյ Լուացումն ջրոյ, զի լուացեալ է. Ոտիցդ պէտք են մաքրութեան՝ Յօդիլ ի գլուխս սրբութեամբ:

🔸 Դասուց Իւրոց աշակերտաց, Զոր նախ բանիւ վարդապետեաց, Այսօր գործով զծայրագոյնն Եցոյց յԻնքեան զխոնարհութիւն. Սպասաւորեալ հողեղինաց՝ Այն, որ անտեսն է հրեղինաց, Տարեալ պաշտօն Իւր ծառայիցն՝ Այն, որ պաշտին ի սրովբէից:

🔸 Եթէ Տէրս, ասէ, էից, Եւ Վարդապետս բոլորից Զաշակերտացդ եւ զծառայից Զոտս լուացի ի հնոյ աղտից, Միմեանց եւ դո՛ւք համաբնութեամբ Ցուցէք զնոյն խոնարհութիւն՝ Բարձրացելոյն ի կործանումն Եւ անկելոյ բնութեանդ կանգնումն:

🔸 Զոր մաքրեցեր յաւազանին Մաքուր ձեռօք զոտս նոցին Եւ ուսուցեր խոնարհութեամբ Յաղթող լինել չար հպարտին, Եւ զի՛մ լուա զտիղմն մեղաց Աղաչանօք սրբոյ գնդին. Եւ զգնացս ուղղեա՛ զոտին Խոնարհութեամբ ելիւք յերկինս:

🔸 Էլից զօրէնսն Մովսիսի, Զոր խօսեցաւ ի Սինայի. Եկեր զգառն օրինակին Եւ զբաղարջն ընդ եղեգին. Զհինն ի նորս փոխելով, Զստուերն ի լոյս ճշմարտելով, Փոխան գառինն Ինքն գոլով, Գառն Աստուծոյ նուիրելով:

🔸 Ընդ բաղարջին հաց անխմոր Ետ զմարմինն Իւր զերկնաւոր, Զկուսածինն անսերմնաւոր, Զանապականն եւ զհոգեւոր. Ընդ ոչխարին արեանն ուխտին Ետ մեզ զարիւնն Իւր ուխտ կրկին. Եւ եղեգան դառնագունին՝ Փոխան զվարս աստուածային:

🔸 Թագաւորն արարածոց Զհացն կենաց ետ քաղցելոց Եւ զբաժակն ուրախարար, Որք յԱդամայ տրտմեցելոց. «Այս նոր ուխտ է Իմոյ արեան՝ Փոխան հնոյ ուխտին արեանց, Զոր յիշատակ Իմ առնիցէք, Մինչեւ եկից Ես միւսանգամ»:

🔸 Ժողովեալքս ի Քէն հայցեմք Ընդ ժողովեալ մետասանին, Որ զկենարարդ Քո մարմին Բաշխեալ ետուր ընդ բաժակին. Շնորհեա՛ եւ մեզ, Տէ՛ր, ընդ նոսին Հաղորդ լինել Քում սեղանին. Կենաց հացիդ, յՈր փափագիմք, Եւ ըմպելւոյդ, Ում ծարաւիմք:

🔸 Ի յընտրելոց աշակերտացն Յուդաս մեկնեալ ի սուրբ գառանցն՝ Զբարձող մեղաց զԳառն Աստուծոյ Մատնէր ի մահ ընդ արծաթոյ. Ի յընթրիսն հոգեւոր Մերձի ժպիրհն եւ նենգաւորն. Ուտելով ընդ Վարդապետն՝ Յաճախէ զխաբէութիւն:

🔸 Լոյսն խօսէր աղերսալի Խաւարելոյն վասն դարձի. «Մի ոմն ի ձէնջ,- ասէ,- եղբա՛րք, ԶԻս մատնելոց է առ ի մահ»: Պետրոս լուեալ զայն՝ զարհուրէր Եւ ակնարկէր առ Յովհաննէս՝ Հարցանել, թէ՝ ո՞վ իցէ Դաւաճանող Վարդապետին:

🔸 Խնամով սիրոյն յԻւր սիրելեացն Զտրտմութիւնն փարատեաց. Թացեալ պատառ տայ Յուդայի՝ Նշաւակեալ զգողն մատնիչ. Զոր առեալ եւ մերկացաւ Յաստուածային Հոգւոյն շնորհաց. Մատնեցաւ նախաչարին Ընդ մատնութեան Վարդապետին:

🔸 Ծայրագոյն լուսոյն զրկեալ, Խաւարասէրն արտաքս ելեալ, Տէրն յայտնէր լոյս եղելոցն Զգայթակղիլն ի գիշերի: Պետրոս խօսէր խրախուսելի Եւ կշտամբիւր հաւախօսի. ԶԻւր յաշխարհէ զփոխիլն ասէր Եւ զգալուստ Հոգւոյն պատմէր:

🔸 Կեդրոնեան յայնկոյս ձորոյ Ի վերնատունն ել խորհրդոյ. Եմուտ պարտէզ ընդ պարտիզի, Եմոյծ զԱդամ յԱդին դրախտին: Մուծցես եւ զմեզ, Տէ՛ր, ընդ նմին, Ուստի հաներ նախ զառաջինն, Զի ժառանգել զհայրենին Արժանասցուք մեք վերստին:

🔸 Հոգայր զկրիցն տրտմաբար՝ Երիւքն եղեալ առանձնաբար. Փրկել զաշխարհս հոգիս յօժար, Բայց է բնութիւն մարմնոյս տկար. Ոչ ոմն ուժեղ եւ զօրաւոր, Եւ ոմն անզօր վտանգաւոր. Այլ մի եւ նոյն գոլ միաւոր, Կրէր զկիրսն կամաւոր:

🔸 Ձայնիւ մաղթէր աղօթական Վասն իմ առ Հայր Իւր էական. Ծունր դնէր խոնարհական, Որում կրկնի ծունր ամենայն. «Եթէ փրկիլ մարդկան հնար է Առանց մահու Իմ, որ գրեալ է, Բաժակ մահուս յԻնէն անցցէ, Ոչ Իմ կամաւ, այլ Քոյդ եսցէ»:

🔸 Ղօղեալ յերկիւղ քրտանց հոսման, Ոլոռնաձեւ կայլակ վիժման, Ի զօրանալ հրեշտակ մերձեալ, Զօրինական Գիրն լցեալ. Զի կատարեալ էառ զբնութիւն Աստուածն Բան զմարդկութեան, Պարտ էր զերկիւղ եւ զտրտմութիւն ՅԻւրումն կրել տնօրէնութիւն:

🔸 Ճառագա՛յթ փառաց Էին, Որ ըստ բնութեանս մարդկային Տագնապեցար ի գիշերին, Աղօթեցեր առ Հայր յերկինս. Ծագեա՛ ի մեզ զլոյսդ երկնային Եւ փարատեա՛ զերկիւղ չարին, Մասունք հոգւոց մեր եւ մարմին Յերկիւղ Քո սուրբ բեւեռեսցին:

🔸 Մերձեալ Յուդաս, որ մատնելոց, Հանդերձ դասուն փարիսեցւոց, Անկան նման ստորանկելոցն, Որք յաւիտեան չեն կանգնելոց: Յուդաս՝ նենգաւ համբուրելով, Առիթ մահու նշան տալով, Փոխան սիրոյ զՆա մատնելով, Չար ընդ բարւոյ վճարելով:

🔸 Յայնժամ առ գութ սիրոյն Պետրոս Զծառային՝ անուն Մաղքոս, Եհատ սուսերբ զականջն աջոյ, Որ ոչ լուաւ Տեառն իւրոյ. Իսկ Տէրն մեր արագապէս Յունկն մերձեալ բժշկապէս՝ Առողջացոյց աստուածապէս, Զոր ոչ տեսին կուրացն հանդէս:

🔸 Նոր հօտին փոքու ցրուեալ, Քանզի զՀովիւն քաջ հարեալ, Պետրոս միայն զհետ երթեալ, Ի յաղջկանէ վիմին շարժեալ: Նշանակեալ հաւն խօսէր, Առ ի Պետրոս Տէրն ակնարկէր. Զբանն յիշէր, դառն արտասուէր, Ի գլորմանէն դարձեալ կանգնէր:

🔸 Շնորհեալ վիմին Եկեղեցւոյ, Զոր պահեցեր ի հոսելոյ Եւ կանգնեցեր ի գլորելոյ Վասն սրտիւն արտասուելոյ, Կանգնեա՛ եւ զիս, Տէ՛ր, ընդ նմին Ի գլորմանէ սայթաքողին՝ Տալով աչացս յորդ արտասուս Եւ ջուր նման ծովու՝ գլխոյս:

🔸 Ո՜վ, կամաւ զԱնկապելին, Կապեալ զձեռս Արձակողին, Ի յապարանսն տանէին Կայիափայ եւ Աննային: Ծառայն զերեսն այն ապտակէր, ՅՈրմէ սրովբէն թեւասքողէր, Թուք արձակեալ պիղծ բերանովն ՅԱյն, որ կուրին լոյս ծագեաց թքովն:

🔸 Չար կապանաց մարդկան լուծի՛չ, Որ կապեցար ընդ կապելոյն. Զիս արձակեա՛ յինքնակապէս Մեղաց կապից դժոխայնոյն. Որ ընդ մեղօք պարտաւորին, Կացեր Անմեղդ ի յատենին. Յորժամ փառօք գաս հայրենի, Մի՛ դատեսցես զիս ընդ նոսին:

🔸 Պատկառանօք հինն Ադամայ, Որ ձաղեցար վասն նորա, Ջնջեա՛ զամօթ մեղաց լրբին, Որով զերեսս իմ ծածկեցին: Որ ներեցեր չար ծառային՝ Ածել ձեռօք Քեզ ապտակին, Հա՛ր ուժգնակի զդէմս չարին, Որպէս եւ զիս եհար ուժգին:

🔸 Ջահն լուսոյ յառաւօտին՝ Ի յուրբաթուն հնոյ Զատկին, Կայր առաջի դատաւորին, Ծառայն նստէր ի յատենին: Ի հարցանել Պիղատոսի Տէրն ոչ առնէր պատասխանի, Զի կանխասաց Գիրն լցցի. «Եղէ Ես մարդ, որ ոչ խօսի»:

🔸 Ռամկական դասք զինուորացն Արկին հանդերձ նախատանաց Այնմ, որոյ զգեստն է լոյս փառաց Իբրեւ զօթոց զԻնքեամբ արկած: Ի ծունր իջեալ կատակէին, Զգլուխն եղեգամբ հարկանէին, Պսակ ի փշոց բոլորէին Զփուշ մեղացն Բարձողին:

🔸 Սոսկալին քերովբէից Բառնայր Ինքեամբ զփայտն խաչին Մինչ ի տեղի Գողգոթային, Յորում եդեալ մարդն առաջին: Ետուն ըմպել գինի զմռսեալ Եւ կերակուր լեղեաւ խառնեալ, Որով զպտղոյն դառն ճաշակ Փոխեաց մեզ քաղցր եւ ախորժակ:

🔸 Վերնականքն զարհուրեալ՝ Տեսին զՏէրն մերկացեալ Եւ զհանդերձսն բաժանեալ, Պատմուճանին վիճակ արկեալ: Զձեռսն եւ զոտսն ծակեցին՝ Ըստ յայտնապէս Դաւթեան ձայնին. Ընդ փայտ խաչին բեւեռեցին Զմատունսն, որ գրեաց ի տախտակին:

🔸 Տարածեալ ձեռք ընդ ձեռաց, Ոտք ընդ ոտից ընթանալեաց, Փայտ ընդ փայտի, դառն պտղոյ Կեանք ընդ մահու փոխարկելով՝ Ի մէջ երկուց անօրինաց Կայր մերկացեալ տուողն օրինաց, ԶՈր ոչ տեսին ազգն կուրաց՝ Բայց ի միոյն յաւազակաց:

🔸 Րոպէից արեգականն Զտիւն արար գիշերանման, Զստուերն քող արկ մերկութեանն, Զի մի՛ տեսցէ ակն անարժան: Ի միջօրեայն նսեմացաւ, Յորժամ Ադամ մեղօք մեռաւ. Ի յիններորդն ի լոյս դարձաւ, Յորժամ մահուամբ մահն լուծաւ:

🔸 Ցօղէր արտօսր ցաւագին Մայր Տեառն, որ կայր մերձ առ խաչին, Յորժամ լսէր զծարաւին Բարբառելոյ իւր Միածնին: Ետուն քացախ խառնեալ լեղի Այնմ, որ բղխեաց գետ յԱդենի Եւ ի վիմէն վտակ բարի Արբոյց տոհմին դառնացողի:

🔸 Ւիւծեալ յերրորդ ժամու օձին Զմիտս նախնւոյ մօրն Եւայի, Ի վեցն անկեալ մարդն առաջին Հաւանական բանիւ նորին, Ի սոյն ժամու՝ Տէրն ի խաչին, Զի քաւեսցէ զմեղս նոցին: Եւ յորժամ ել Ադամն հին, Եդ զաւազակն ի մէջ դրախտին:

🔸 Փարելի բարբառ ընդ իմ «Էլի, Էլի» առ Հայր գոչէր, Զհոգին կամաւ Հօրն աւանդէր, Զհոգիս մարդկան նոյն ընծայէր: Երկիր հիմամբք սասանեցաւ, Եւ վարագոյրն ընդ մէջ հերձաւ, Վէմք ի յինքեանց պատառեցան, Եւ գերեզմանք մահու բացան:

🔸 Քարոզի ի սքանչելեացս Աստուած մարմնով վասն իմ խաչեալ. Մերով բնութեամբս մեռանի, Աստուած անմահ խոստովանի: Կրկնավտակ կողին աղբերբք Եկեղեցի Իւր հաստատի, Ջրովն մաքրի, զարիւնն ըմպէ, ԶՈրդի ընդ Հօր փառաւորէ:

🔸 Hoy el origen inefable de la Luz y la consumación de nuestra salvación se humilla en el aposento alto, cumpliendo la figura de la antigua fiesta. Antes de la Cena del Misterio, el Lecho de la Luz se ciñe la toalla y, tomando agua como siervo, lava los pies de los discípulos.

🔸 Pedro no permitía acercarse a sus pies a la Palabra, Luz de la gloria del Padre, Aquel cuyas manos son las obras de los cielos celestes y de la tierra. Por Él se abrieron los ojos de los ciegos, se soltaron sordos y mudos; Él caminó sobre el mar, reprendió las olas y se aquietaron.

🔸 Al jefe elegido del pequeño rebaño reprende su pensamiento ignorante, para que se vuelva obediente y desee la purificación de pies y cabeza. «Mi cabeza —dice— no necesita agua, pues ya está lavada; pero tus pies necesitan purificación para unirse a la cabeza en santidad».

🔸 A sus discípulos, a quienes antes instruyó con la palabra, hoy con obras muestra el extremo de la humildad en sí mismo. Sirve a los terrenos Aquel que es invisible a los ígneos; toma oficio de siervo Aquel a quien sirven las huestes celestiales.

🔸 «Si Yo —dice—, siendo vuestro Señor y Maestro de todos, he lavado vuestros pies de la antigua inmundicia, también vosotros, por la misma naturaleza, mostrad esta misma humildad: la ruina del que se exalta y el levantamiento del caído».

🔸 Tú que purificaste en el lavatorio los pies de ellos con manos puras y enseñaste con humildad a vencer al orgullo maligno, lava también de mí el barro del pecado por las súplicas del santo coro; endereza mis pasos por el camino que con humildad conduce a los cielos.

🔸 De nuevo la Ley de Moisés, proclamada en el Sinaí, llega a su cumplimiento en la figura del cordero y la caña. Cambiando lo antiguo por lo nuevo, transformando la sombra en luz verdadera, siendo Tú mismo en lugar del cordero, ofreces al Cordero de Dios.

🔸 Con el pan ázimo nos diste tu Cuerpo celestial, nacido de la Virgen sin semilla, incorruptible y espiritual. Y con la sangre del pacto del cordero nos diste de nuevo tu Sangre del nuevo pacto; y en lugar de la caña amarga nos diste la Vid divina.

🔸 El Rey de la creación dio el Pan de vida a los hambrientos y el Cáliz de alegría a los entristecidos desde Adán. «Este es el nuevo pacto de mi Sangre, en lugar del antiguo pacto de sangre; haced esto en memoria mía hasta que Yo vuelva de nuevo».

🔸 Reunidos en Sión suplicamos, junto a los congregados en la sala alta: pues repartiste tu Cuerpo vivificante junto con el Cáliz. Concédenos también, Señor, con ellos, participar de tu Mesa: del Pan de vida que deseamos y de la Bebida que anhelamos.

🔸 De entre los discípulos elegidos, Judas se separa del santo rebaño y al Cordero de Dios, que quita el pecado del mundo, entrega a la muerte por plata. En la Cena espiritual se acerca el hipócrita y engañador, comiendo con el Maestro y multiplicando la traición.

🔸 La Luz habla con súplica a la oscuridad para su conversión: «Uno de vosotros, hermanos, me entregará a la muerte». Pedro, al oír esto, se estremece y hace señas a Juan para preguntar quién sería el traidor del Maestro.

🔸 Con cuidado de amor hacia sus amados disipa la tristeza; y dando el bocado mojado a Judas señala al ladrón traidor. Él, al recibirlo, se despoja de la gracia del Espíritu divino y se entrega al inicuo en la traición del Maestro.

🔸 Privado de la Luz suprema, el amante de la tiniebla sale afuera; y el Señor advierte a los iluminados del escándalo de la noche. Pedro habla con audacia y es reprendido por su presunción; el Señor anuncia su partida del mundo y proclama la venida del Espíritu.

🔸 Desde el centro del valle sube al aposento del Misterio; entra en el huerto del jardín donde Adán fue puesto en el Edén. Haznos entrar también a nosotros, Señor, al lugar de donde sacaste al primero, para que seamos dignos de heredar de nuevo la patria.

🔸 Con tristeza ora por la carne, quedando los tres apartados: mi espíritu está pronto para salvar al mundo, pero la naturaleza de mi carne es débil. No hay uno fuerte sin debilidad ni uno débil sin peligro; sino uno solo, en unidad, que asumió la carne voluntariamente.

🔸 Con voz suplicante ora por mí al Padre esencial; dobla la rodilla humildemente, ante quien toda rodilla se dobla: «Si es posible salvar a la humanidad sin mi muerte ya escrita, pase de mí este cáliz; no se haga mi voluntad, sino la Tuya».

🔸 Cubierto de temor hasta el sudor, como gotas de sangre derramadas, fortalecido por un ángel cercano, se cumple la Escritura divina. Porque era necesario que el Verbo de Dios, hecho hombre, asumiera el temor y la tristeza como economía de salvación.

🔸 Oh Resplandor de la gloria eterna, Tú que según nuestra naturaleza humana padeciste angustia en la noche y oraste al Padre en los cielos, haz brillar en nosotros tu luz celestial y disipa el temor del maligno; que alma y cuerpo sean anclados en tu santo temor.

🔸 Se acerca Judas, el traidor, con la cohorte de los fariseos, como caídos que no se sostienen, destinados a no permanecer jamás. Con beso engañoso entrega al Señor, dando la señal de muerte, pagando el bien con el mal y traicionando el amor.

🔸 Entonces Pedro, movido por celo, hiere con la espada al siervo Malco y le corta la oreja derecha, por no escuchar la voz del Señor. Pero el Señor, con prontitud, tocando la oreja la sana, manifestando poder divino que los ciegos no pudieron ver.

🔸 El pequeño rebaño se dispersa al ser herido el Pastor valiente; solo Pedro lo sigue de lejos, sacudido como roca por una criada. Canta el gallo señalado, el Señor mira a Pedro; recuerda la palabra, llora amargamente y se levanta tras la caída.

🔸 Tú que concediste a la roca de la Iglesia permanecer en el oleaje y levantarse tras la caída por las lágrimas del corazón, levántame también a mí, Señor, con ella, a mí que tropiezo en la caída, concediéndome lágrimas abundantes como agua de mar sobre mi cabeza.

🔸 ¡Oh Tú, que voluntariamente fuiste atado, liberador de los atados!, te llevan preso a Caifás y a Anás. Un siervo abofetea tu rostro, Aquel por cuyo escupitajo el ciego vio la luz es escupido por boca impura.

🔸 Destructor de las cadenas humanas, Tú que fuiste atado, líbrame también a mí de las ataduras infernales del pecado. Tú, el Inocente, compareciste en juicio por los culpables; cuando vengas con gloria a tu Reino, no me juzgues con ellos.

🔸 Por respeto al antiguo Adán, por quien fuiste escarnecido, borra la vergüenza de mis pecados que cubrieron mi rostro. Tú que perdonaste al siervo malvado que te golpeó con la mano, hiere con fuerza al enemigo que también me hirió a mí.

🔸 La antorcha de la Luz al amanecer, en el viernes del antiguo Pascua, permanece ante el juez, mientras el siervo se sienta en el tribunal. Ante las preguntas de Pilato el Señor no responde, para que se cumpla la Escritura: «Fui como hombre que no habla».

🔸 Las cohortes de soldados le ponen vestiduras de burla a Aquel cuyo vestido es la luz de la gloria. Se arrodillan mofándose, golpean su cabeza con caña, tejen corona de espinas al que carga las espinas del pecado.

🔸 El Temible para los querubines toma sobre sí el madero de la cruz hasta el lugar del Gólgota, donde fue puesto el primer hombre. Le dan a beber vino con mirra y alimento mezclado con hiel, para trocar el sabor amargo del fruto en dulzura para nosotros.

🔸 Los celestiales se estremecen al ver al Señor desnudo, sus vestiduras repartidas y la túnica sorteada. Perforan sus manos y sus pies según la voz profética de David; lo clavan al madero de la cruz, al que escribió la Ley en tablas.

🔸 Extendidas manos con manos, pies con pies atravesados, madero con madero, cambiando la vida por la muerte, entre dos transgresores permanece desnudo el Dador de la Ley, a quien no vio el pueblo ciego, sino uno solo de los ladrones.

🔸 En la sexta hora el sol convirtió el día en noche, y un velo de sombra cubrió la desnudez para que no la viera ojo indigno. Al mediodía se oscureció cuando Adán murió por el pecado; a la novena volvió la luz cuando con la muerte venció a la muerte.

🔸 Lágrimas amargas derramaba la Madre del Señor junto a la cruz, al oír decir «Tengo sed» a su Hijo Unigénito. Le dieron vinagre mezclado con hiel a Aquel que hizo brotar ríos en el Edén y agua viva de la roca para el pueblo que se volvió amargo.

🔸 En la tercera hora fue vencida la serpiente que engañó la mente de Eva; en la sexta cayó el primer hombre, creyendo la palabra nueva; en esta hora el Señor está en la cruz para expiar los pecados, y al salir el viejo Adán introduce al ladrón en el paraíso.

🔸 Con voz temblorosa clama: «Elí, Elí», al Padre; entrega voluntariamente su espíritu y ofrece lo mismo por la humanidad. La tierra se sacude hasta los cimientos, el velo se rasga en dos, las rocas se parten y los sepulcros se abren.

🔸 Proclamo las maravillas: Dios crucificado en la carne por mí; muere según nuestra naturaleza, pero confieso a Dios inmortal. De la doble fuente de su costado establece su Iglesia; purifica con el agua, nutre con la sangre y glorifica al Hijo con el Padre.

🔸 Today the ineffable Origin of Light and the fulfillment of our salvation humbles Himself in the Upper Room, accomplishing the figure of the ancient feast. Before the Mystery of the Supper, the Bed of Light girds Himself with a towel and, taking water as a servant, washes the feet of the disciples.

🔸 Peter would not allow the Word to draw near to his feet— the Light of the Father’s glory, whose hands fashioned heaven and earth. By Him the eyes of the blind were opened, the deaf and mute were loosed; He walked upon the sea and rebuked the waves into calm.

🔸 The chosen leader of the little flock He reproves for his ignorant thought, that he may become obedient and desire the cleansing of head and feet. “My head,” he says, “needs no washing, for it is already clean; but the feet require purification to be united with the head in holiness.”

🔸 To His disciples, whom He had instructed by word, He now teaches by deed the fullness of humility in Himself. He serves those of earth, He whom the fiery hosts cannot behold; He takes the form of a servant, He whom the heavenly ranks serve.

🔸 “If I,” He says, “your Lord and Teacher of all, have washed your feet from ancient defilement, you also, of the same nature, must show this humility: the downfall of the proud and the raising of the fallen.”

🔸 You who purified their feet with pure hands in the washing, and taught humility to conquer wicked pride, wash from me also the clay of sin through the prayers of the holy choir; direct my steps upon the path that leads humbly to heaven.

🔸 Again the Law of Moses, proclaimed on Sinai, reaches its fulfillment in the figure of the lamb and the reed. You change the old into the new, transforming shadow into true Light; You Yourself become the Lamb and offer the Lamb of God.

🔸 With unleavened bread You gave us Your heavenly Body, born of the Virgin without seed, incorruptible and spiritual. And with the blood of the covenant You gave us anew the Blood of the new covenant; in place of the bitter reed You gave us the divine Vine.

🔸 The King of creation gave the Bread of Life to the hungry and the Cup of joy to those sorrowful since Adam. “This is the new covenant of My Blood, in place of the old covenant of blood; do this in remembrance of Me until I come again.”

🔸 Gathered in Zion, we entreat, with those assembled in the Upper Room: for You distributed Your life-giving Body together with the Cup. Grant us also, O Lord, with them, to partake of Your Table: of the Bread of Life we desire and of the Drink we long for.

🔸 From among the chosen disciples, Judas departs from the holy flock and delivers the Lamb of God, who takes away the sin of the world, to death for silver. At the spiritual Supper the hypocrite and deceiver draws near, eating with the Master while multiplying deceit.

🔸 The Light speaks with supplication to the darkness for repentance: “One of you, brothers, will betray Me unto death.” Peter, hearing this, trembles and signals to John to ask who the betrayer of the Master might be.

🔸 With loving care for His beloved He dispels their sorrow; and giving the dipped morsel to Judas He reveals the thief and traitor. Receiving it, he is stripped of the grace of the divine Spirit and delivers himself to the lawless one in the betrayal of the Master.

🔸 Deprived of the supreme Light, the lover of darkness goes out; and the Lord warns the enlightened of the scandal of the night. Peter speaks with boldness and is reproved for presumption; the Lord foretells His departure from the world and proclaims the coming of the Spirit.

🔸 From the center of the valley He ascends to the chamber of mystery; He enters the garden, the orchard where Adam was placed in Eden. Bring us also in, O Lord, with Him, to the place from which You removed the first, that we may again be made worthy to inherit the homeland.

🔸 With sorrow He prays for the flesh, the three remaining apart: “My spirit is ready to save the world, but the nature of My flesh is weak. No one is strong without weakness, nor weak without danger; but one and the same in unity who bore the flesh willingly.”

🔸 With a supplicating voice He prays for me to His essential Father; He bends the knee in humility, before whom every knee bends: “If it is possible to save mankind without My written death, let this cup pass from Me; not My will, but Yours be done.”

🔸 Covered with fear unto sweating, as drops like falling blood, strengthened by an angel nearby, the divine Scripture is fulfilled. For it was necessary that the Word of God, made man, should bear fear and sorrow as the economy of salvation.

🔸 O Radiance of eternal glory, You who according to our human nature were distressed in the night and prayed to the Father in heaven, shine upon us with Your heavenly light and disperse the fear of the evil one; may soul and body alike be anchored in Your holy fear.

🔸 Judas the betrayer approaches, with the cohort of the Pharisees, like fallen ones who cannot stand, destined never to remain. With a deceitful kiss he betrays the Lord, giving the sign of death, repaying good with evil and treachery for love.

🔸 Then Peter, moved by zeal, strikes the servant Malchus with the sword and cuts off his right ear, for he did not hear his Lord. But the Lord, swiftly, touching the ear, heals it, revealing divine power which the blind did not perceive.

🔸 The little flock is scattered when the valiant Shepherd is struck; only Peter follows at a distance, shaken like a rock by a servant girl. The appointed rooster crows, the Lord looks upon Peter; he remembers the word, weeps bitterly, and rises again after the fall.

🔸 You who granted the Rock of the Church to endure the waves and to rise after falling through tears of the heart, raise me also, O Lord, with him, me who stumble in my fall, granting my eyes abundant tears like waters of the sea upon my head.

🔸 O You who willingly were bound, Liberator of the bound, they lead You in chains to Caiaphas and Annas. A servant strikes Your face, He by whose spittle the blind saw light is spat upon by an unclean mouth.

🔸 Breaker of human chains, You who were bound, release me also from the infernal bonds of sin. You, the Innocent, stood in judgment for the guilty; when You come in glory to Your Kingdom, do not judge me with them.

🔸 Out of reverence for ancient Adam, for whose sake You were mocked, erase the shame of my sins that covered my face. You who forgave the wicked servant who struck You with his hand, strike down the enemy with power who has struck me as well.

🔸 The Torch of Light at dawn, on the Friday of the ancient Passover, stands before the judge, while the servant sits in judgment. To the questions of Pilate the Lord gives no answer, that the Scripture may be fulfilled: “I was as a man who does not speak.”

🔸 The cohorts of soldiers clothe Him in garments of mockery, He whose garment is the Light of glory. They kneel in ridicule, strike His head with a reed, weave a crown of thorns for Him who bears the thorns of sin.

🔸 He who is dreadful to the Cherubim takes upon Himself the wood of the Cross to the place of Golgotha, where the first man was placed. They give Him wine mixed with myrrh and food mingled with gall, by which He changes the bitter taste of the fruit into sweetness for us.

🔸 The heavenly hosts tremble seeing the Lord stripped bare, His garments divided and the tunic cast by lot. They pierce His hands and His feet according to David’s prophetic voice; they fasten Him to the wood of the Cross, Him who wrote the Law on tablets.

🔸 Hands outstretched with hands, feet with feet pierced through, wood with wood, exchanging life for death, between two transgressors stands naked the Giver of the Law, whom the blind people did not see, but only one of the thieves.

🔸 At the sixth hour the sun made the day like night, and a veil of shadow covered His nakedness that no unworthy eye might see. At midday it darkened when Adam died through sin; at the ninth it returned to light when by death He destroyed death.

🔸 Bitter tears were shed by the Mother of the Lord beside the Cross when she heard “I thirst” spoken by her Only-Begotten Son. They gave vinegar mixed with gall to Him who made rivers flow in Eden and living water from the rock for the people who turned bitter.

🔸 At the third hour the serpent was defeated who deceived the mind of Eve; at the sixth the first man fell, believing the new word; at this hour the Lord is on the Cross to atone for their sins, and when old Adam goes forth, He places the thief in Paradise.

🔸 With trembling voice He cries, “Eli, Eli,” to the Father; He voluntarily entrusts His spirit and offers the same for mankind. The earth is shaken to its foundations, the veil is torn in two, the rocks are split and the tombs are opened.

🔸 I proclaim the wonders: God crucified in the flesh for me; He dies according to our nature, yet I confess Him God immortal. From the double-flowing fountains of His side He establishes His Church; He cleanses with water, nourishes with blood, and glorifies the Son with the Father.

🔸 Сегодня непостижимое Восхождение Света и исполнение нашего спасения смиряется в Горнице, завершая прообраз древнего праздника. Прежде Тайной Вечери Ложе Света препоясывается полотенцем и, взяв воду как слуга, омывает ноги учеников.

🔸 Пётр не дозволял Слову приблизиться к ногам его — Свету славы Отчей, чьими руками сотворены небо и земля. Им отверзлись очи слепых, глухие и немые освободились; Он шествовал по морю и укротил волны.

🔸 Избранного главы малого стада Он обличает за неразумие, дабы стал послушным и возжелал очищения главы и ног. «Глава моя, — говорит, — не нуждается в омовении, ибо чиста; но ноги требуют очищения, дабы соединиться с главой в святости».

🔸 Ученикам Своим, которых прежде наставлял словом, ныне делом показывает совершенство смирения в Себе. Он служит земным, Кого огненные силы не могут созерцать; Он принимает образ слуги, Тот, Кому служат небесные чины.

🔸 «Если Я, — говорит, — Господь и Учитель всех, омыл ноги ваши от древней скверны, то и вы, одной со Мною природы, явите то же смирение: падение гордого и восстание падшего».

🔸 Ты, очистивший ноги учеников чистыми руками в омовении и научивший смирением побеждать злую гордыню, омой и меня от тины грехов молитвами святого сонма; направь стопы мои путём смирения к небесам.

🔸 Снова Закон Моисеев, возвещённый на Синае, приходит к исполнению в образе агнца и трости. Ты заменяешь ветхое новым, преображая тень в истинный Свет; Сам становишься Агнцем и приносишь Агнца Божия.

🔸 С опресноком Ты даровал нам Тело Своё небесное, рождённое от Девы без семени, нетленное и духовное. И вместо крови жертвенной дал нам Кровь Завета нового; а вместо горькой трости — Божественную Лозу.

🔸 Царь твари дал алчущим Хлеб Жизни и Чашу радости опечаленным от Адама. «Сей есть Новый Завет в Моей Крови, вместо ветхого завета кровей; сие творите в Моё воспоминание, доколе Я приду вновь».

🔸 Собравшиеся в Сионе, молим, с собравшимися в Горнице: Ты раздал животворящее Тело Твоё вместе с Чашей. Даруй и нам, Господи, с ними быть причастниками Твоей Трапезы — Хлеба Жизни, Которого желаем, и Пития, Которого жаждем.

🔸 Из избранных учеников Иуда отходит от святого стада и предаёт Агнца Божия, взявшего грех мира, на смерть за серебро. На духовной Вечере лицемер и коварный приближается, вкушая с Учителем и умножая обман.

🔸 Свет говорит с мольбой к помрачившемуся ради покаяния: «Один из вас, братья, предаст Меня на смерть». Пётр, услышав это, устрашился и указал Иоанну спросить, кто есть предатель Учителя.

🔸 С любовной заботой о возлюбленных Он рассеивает их печаль; обмакнув хлеб, даёт Иуде, обозначив вора и предателя. Приняв его, тот лишается благодати Божественного Духа и предаёт себя лукавому в предательстве Учителя.

🔸 Лишённый высшего Света, любящий тьму выходит вон; а Господь предупреждает просвещённых о соблазне ночи. Пётр говорит дерзновенно и обличается за самоуверенность; Господь возвещает исход Свой из мира и пришествие Духа.

🔸 Из глубины долины Он восходит в Горницу Тайны; входит в сад, в вертоград, где был поставлен Адам в раю. Введи и нас, Господи, с Ним, туда, откуда Ты вывел первого, дабы мы вновь сподобились наследовать Отечество.

🔸 Скорбно молится о плоти, троих оставив в стороне: «Дух Мой готов спасти мир, но немощна природа плоти Моей. Никто не силён без немощи, и немощный не без опасности; но Один и Тот же в единстве добровольно носит плоть».

🔸 Гласом моления Он взывает за меня к сущностному Отцу; преклоняет колена в смирении, пред Которым преклоняется всякое колено: «Если возможно спасти человечество без предписанной Мне смерти, да минует Меня чаша сия; но не Моя воля, а Твоя да будет».

🔸 Покрытый страхом до кровавого пота, каплями, подобными падающему зерну, укрепляемый близким Ангелом, Он исполняет Писание. Ибо надлежало Слову Божию, ставшему Человеком, понести страх и скорбь в домостроительстве спасения.

🔸 О Сияние вечной славы, Ты, по нашей человеческой природе, в ночи был в борении и молился Отцу Небесному; воссияй в нас Светом Твоим небесным и разгони страх лукавого; да будут душа и тело наши утверждены в Твоём святом страхе.

🔸 Приближается Иуда, предатель, с отрядом фарисеев, подобно падшим, не могущим устоять, обречённым не восстать вовек. Лукавым лобзанием он предаёт Господа, подавая знак смерти, воздавая злом за добро и коварством за любовь.

🔸 Тогда Пётр, воспламенившись ревностью, поражает мечом слугу Малха и отсекает ему правое ухо, ибо он не внимал Господу своему. Но Господь тотчас, коснувшись уха, исцеляет его, являя Божественную силу, которой слепые не узрели.

🔸 Малое стадо рассеивается, когда поражён Пастырь доблестный; лишь Пётр следует издали, поколебленный, как камень, служанкой. Назначенный петух возглашает, Господь взирает на Петра; он вспоминает слово, горько плачет и восстаёт после падения.

🔸 Ты, даровавший Камню Церкви устоять среди волн и восстать после падения слезами сердца, воздвигни и меня, Господи, с ним, падающего в прегрешениях, даруя очам моим обильные слёзы, как воды моря на главу мою.

🔸 О Ты, добровольно связанный, Освободитель связанных, ведут Тебя в узах к Каиафе и Анне. Слуга ударяет Тебя по лицу, Того, Кто плевком даровал свет слепому, плюют нечистыми устами.

🔸 Разрушитель уз человеческих, Ты, связанный, освободи и меня от адских уз греха. Ты, Невинный, стоял на суде за виновных; когда придёшь во славе Царства Твоего, не осуди меня с ними.

🔸 Из почтения к древнему Адаму, ради которого Ты был поруган, изгладь стыд моих грехов, покрывших лицо моё. Ты, простивший злого слугу, ударившего Тебя рукой, порази силою врага, который и меня поразил.

🔸 Светильник Света на рассвете, в пятницу древней Пасхи, стоит перед судией, а слуга сидит на судилище. На вопросы Пилата Господь не отвечает, да исполнится Писание: «Я был как человек, не говорящий».

🔸 Полчища воинов облекают Его в одежды поругания, Того, Чья риза — свет славы. Преклоняя колени, насмехаются, бьют по главе тростью, венчают тернием Носителя терний греха.

🔸 Страшный для Херувимов берёт на Себя древо Креста и восходит на место Голгофы, где был поставлен первый человек. Ему дают пить вино со смирной и пищу, смешанную с желчью, чем горечь плода Он претворяет для нас в сладость.

🔸 Небесные силы трепещут, видя Господа обнажённым, одежды Его разделёнными и о хитоне брошен жребий. Пронзают руки и ноги Его по пророческому гласу Давида; пригвождают ко древу Креста Того, Кто писал Закон на скрижалях.

🔸 Руки простёрты ко рукам, ноги пригвождены к ногам, древо к древу — жизнь на смерть обменяя; между двумя беззаконниками стоит обнажённым Податель Закона, Которого не узрел народ слепой, но узнал один из разбойников.

🔸 В шестой час солнце обратило день во тьму, и тень покрыла наготу, да не узрит её недостойный взор. В полдень померкло, когда Адам умер во грехе; в девятый час воссияло, когда смертью Он упразднил смерть.

🔸 Горькие слёзы проливала Матерь Господа у Креста, когда услышала «Жажду» из уст Сына Единородного. Дали Ему уксус с желчью, Тому, Кто источил реки в Эдеме и из камня излил воду живую для ожесточившегося народа.

🔸 В третий час был сокрушён змей, обольстивший ум праматери Евы; в шестой пал первый человек, поверив слову ложному; в сей час Господь на Кресте, да искупит их грехи, и когда древний Адам выходит, Он вводит разбойника в рай.

🔸 С трепетом взывает: «Эли, Эли» — к Отцу; добровольно предаёт дух Свой и дарует тот же человечеству. Земля потрясается до оснований, завеса раздирается надвое, камни расседаются, и гробницы отверзаются.

🔸 Провозглашаю чудеса: Бог распятый во плоти за меня; по нашей природе Он умирает, но исповедую Его Богом бессмертным. Из двойных источников ребра Его Он утверждает Церковь Свою; водою очищает, кровью питает и прославляет Сына с Отцом.

🔸 Oggi l’ineffabile Sorgere della Luce e il compimento della nostra salvezza si abbassa nel Cenacolo, a compimento della festa figurativa. Prima della Cena misteriosa il Giaciglio della Luce si cinge del panno e, prendendo l’acqua come servo, lava i piedi dei discepoli.

🔸 Pietro non permetteva che la Luce della gloria del Padre si accostasse ai suoi piedi, Lui, per mezzo del quale furono fatte le cose celesti e terrestri. Per Lui si aprirono gli occhi dei ciechi, i sordi e i muti furono sciolti; Egli camminò sul mare e comandò ai flutti, che tacquero.

🔸 Il Capo eletto del piccolo gregge rimprovera l’incomprensione, affinché si faccia docile e desideri purificare capo e piedi. «Il capo mio – dice – non ha bisogno di lavacro, perché è puro; ma i piedi necessitano di purificazione, per unirsi al capo nella santità».

🔸 Ai Suoi discepoli, che prima aveva ammaestrato con la parola, oggi con l’opera mostra la perfezione dell’umiltà in Se stesso. Serve i terrestri Colui che le potenze di fuoco non osano contemplare; assume il ministero del servo Colui che è servito dalle schiere celesti.

🔸 «Se Io – dice – sono il Signore e il Maestro di tutti, e ho lavato i vostri piedi dalla vecchia impurità, anche voi, della stessa natura, mostrate la medesima umiltà: l’abbattimento dell’orgoglio e il rialzarsi della natura caduta».

🔸 Tu che nel lavacro hai purificato con mani pure i loro piedi e con l’umiltà hai insegnato a vincere la superba malizia, lava anche me dal fango dei peccati per le suppliche del santo coro; dirigi i miei passi con umiltà verso i cieli.

🔸 Di nuovo la Legge di Mosè, proclamata sul Sinai, giunge al compimento nell’immagine dell’agnello e della canna. Tu trasformi l’antico nel nuovo, muti l’ombra in luce di verità; in luogo dell’agnello, Tu stesso divieni e offri l’Agnello di Dio.

🔸 Con il pane azzimo donasti il Tuo Corpo celeste, nato dalla Vergine senza seme, incorruttibile e spirituale. E in luogo del sangue del patto antico ci donasti il Sangue del Nuovo Patto; e alla canna amara sostituisti la Vite divina.

🔸 Il Re delle creature diede agli affamati il Pane della vita e il Calice della gioia agli afflitti dai tempi di Adamo. «Questo è il Nuovo Patto nel Mio Sangue, in luogo dell’antico patto dei sacrifici; fate questo in memoria di Me, finché Io venga di nuovo».

🔸 Riuniti in Sion, Ti supplichiamo insieme ai raccolti nel Cenacolo: Tu che distribuisti il Corpo vivificante insieme al Calice, concedi anche a noi, Signore, di essere partecipi della Tua Mensa, del Pane di vita che desideriamo e della Bevanda che aneliamo.

🔸 Tra i discepoli eletti Giuda si separa dal santo gregge e consegna l’Agnello di Dio, che porta il peccato del mondo, alla morte per argento. Alla Cena spirituale si avvicina il simulatore e il fraudolento, mangiando con il Maestro e moltiplicando l’inganno.

🔸 La Luce parlava con supplica a colui che si oscurava per il pentimento: «Uno di voi, fratelli, Mi tradirà per la morte». Pietro, udito ciò, si spaventò e fece cenno a Giovanni di domandare chi fosse il traditore del Maestro.

🔸 Con sollecitudine d’amore verso i Suoi diletti disperse la loro tristezza; intinto il boccone, lo diede a Giuda, segnando il ladro e il traditore. Ricevendolo, si spogliò della grazia dello Spirito divino e si consegnò al maligno nel tradimento del Maestro.

🔸 Privato della Luce suprema, l’amante delle tenebre uscì; e il Signore avvertì i figli della luce dello scandalo della notte. Pietro parlava con ardore ed era ripreso per la presunzione; il Signore annunciava la Sua partenza dal mondo e la venuta dello Spirito.

🔸 Nel cuore di quella valle salì al Cenacolo del mistero; entrò nel giardino, nel paradiso, dove Adamo era stato posto nell’Eden. Introduci anche noi, Signore, con Lui, da dove traesti il primo uomo, affinché siamo di nuovo resi degni di ereditare la patria.

🔸 Pregava con tristezza per la carne, avendo lasciato tre in disparte: «L’anima Mia è pronta a salvare il mondo, ma la natura della carne è debole. Nessuno è forte senza debolezza né il debole senza pericolo; ma uno e lo stesso, in unità, porta volontariamente la carne».

🔸 Con voce supplice pregava per me il Padre essenziale; piegava le ginocchia con umiltà, davanti a Cui ogni ginocchio si piega: «Se è possibile salvare l’uomo senza la morte che Mi è scritta, passi da Me il calice della morte; non la Mia volontà, ma la Tua si compia».

🔸 Coperto di timore fino al sudore di sangue, con gocce come grani cadenti, rafforzato da un Angelo vicino, compiva la Scrittura. Poiché conveniva al Verbo di Dio, divenuto uomo, portare timore e tristezza nell’economia della salvezza.

🔸 O Raggio della gloria eterna, Tu che secondo la natura umana fosti nell’angoscia della notte e pregasti il Padre nei cieli, fa’ sorgere in noi la Tua luce celeste e disperdi il timore del maligno; siano anima e corpo nostri radicati nel Tuo santo timore.

🔸 Giuda si avvicina, il traditore, con la schiera dei farisei, simile ai caduti che non stanno saldi e non risorgono in eterno. Con bacio fraudolento Lo tradisce, dando il segno della morte, scambiando l’amore con il tradimento e il bene con il male.

🔸 Allora Pietro, mosso da zelo, colpisce con la spada il servo Malco e gli recide l’orecchio destro, poiché non aveva ascoltato il suo Signore. Ma il Signore subito, toccando l’orecchio, lo guarisce, mostrando la potenza divina che i ciechi non seppero vedere.

🔸 Il piccolo gregge nuovo si disperse, poiché il Pastore valoroso fu percosso; solo Pietro seguiva da lontano, scosso dalla voce di una serva. Il gallo designato cantò, il Signore guardò Pietro; egli ricordò la parola, pianse amaramente e si rialzò dopo la caduta.

🔸 Tu che alla Roccia della Chiesa hai concesso di non essere sommersa e di rialzarsi dopo la caduta per le lacrime del cuore, rialza anche me, Signore, con lui, che inciampo nelle cadute, donandomi lacrime abbondanti agli occhi, come acque di mare sul capo.

🔸 O Tu che volontariamente fosti legato, Liberatore dei prigionieri, Ti condussero incatenato da Caifa e da Anna. Un servo Ti percosse il volto, e sputarono con bocca impura su Colui che aveva dato luce al cieco con la saliva.

🔸 Distruttore dei legami dell’uomo, Tu che fosti legato, libera anche me dai legami infernali del peccato. Tu, Innocente, stavi in giudizio per i colpevoli; quando verrai nella gloria del Regno, non giudicarmi con loro.

🔸 Per rispetto dell’antico Adamo, per il quale fosti oltraggiato, cancella la vergogna dei miei peccati che hanno coperto il mio volto. Tu che perdonasti il servo malvagio che Ti colpì con la mano, colpisci con forza il mio nemico, che anche me ha colpito duramente.

🔸 La fiaccola della Luce all’alba, nel venerdì dell’antica Pasqua, stava davanti al giudice, mentre il servo sedeva sul tribunale. Alle domande di Pilato il Signore non rispondeva, affinché si compisse la Scrittura: «Ero come un uomo che non parla».

🔸 Le schiere dei soldati Lo rivestono di vesti di scherno, Lui, la cui veste è luce di gloria. Piegando le ginocchia Lo deridono, battono il capo con la canna, intrecciano una corona di spine per Colui che porta le spine dei peccati.

🔸 Terribile per i Cherubini, prende su di Sé il legno della Croce fino al luogo del Golgota, dove era stato posto il primo uomo. Gli diedero da bere vino con mirra e cibo mescolato a fiele, con cui mutò per noi l’amaro frutto in dolcezza.

🔸 Le schiere celesti, atterrite, videro il Signore spogliato, le vesti divise e il sorteggio per la tunica. Gli trafissero mani e piedi secondo la voce profetica di Davide; Lo inchiodarono al legno della Croce, Colui che scrisse la Legge sulle tavole.

🔸 Mani distese verso le mani, piedi ai piedi confitti, legno al legno, scambiando la vita con la morte; fra due iniqui stava nudo il Datore della Legge, che il popolo cieco non riconobbe, ma che un solo ladrone confessò.

🔸 Alla sesta ora il sole rese il giorno simile alla notte, e l’ombra coprì la nudità, perché l’occhio indegno non vedesse. A mezzogiorno si oscurò, quando Adamo morì nel peccato; alla nona tornò la luce, quando con la morte sciolse la morte.

🔸 Lacrime amare versava la Madre del Signore presso la Croce, quando udiva «Ho sete» dalle labbra del Figlio Unigenito. Gli diedero aceto mescolato a fiele, a Colui che fece scaturire i fiumi in Eden e dalla roccia fece sgorgare acqua viva per dissetare il popolo indurito.

🔸 Alla terza ora fu abbattuto il serpente che sedusse la mente di Eva, la madre; alla sesta cadde il primo uomo, credendo alla parola menzognera; in quest’ora il Signore è sulla Croce, per espiare i loro peccati, e quando l’antico Adamo esce, pone il ladrone nel Paradiso.

🔸 Con voce tremante grida: «Eli, Eli» al Padre; affida volontariamente lo Spirito e dona lo stesso all’umanità. La terra si scosse fin dalle fondamenta, il velo si squarciò in due, le rocce si spezzarono e i sepolcri si aprirono.

🔸 Proclamo le meraviglie: Dio crocifisso nella carne per me; secondo la nostra natura morì, ma confesso Dio immortale. Dalle due sorgenti del Suo costato fondò la Sua Chiesa; con l’acqua purifica, col sangue nutre e glorifica il Figlio con il Padre.

🔸 Aujourd’hui, l’ineffable aurore de la Lumière et l’accomplissement de notre salut s’abaisse dans la chambre haute pour parfaire la fête figurative. Avant le repas du mystère, Celui qui repose dans la Lumière se ceint, prend l’eau comme un serviteur et lave les pieds des disciples.

🔸 Pierre n’osait laisser s’approcher de ses pieds la Lumière de la gloire du Père, Celui par les mains duquel furent façonnés les cieux des cieux et la terre. Par Lui s’ouvrirent les yeux des aveugles, les sourds et les muets furent déliés ; Il marcha sur la mer, réprimanda les flots, et ils se turent.

🔸 Le chef du petit troupeau élu réprimandait l’incompréhension, afin qu’elle se courbe et obéisse, désirant la purification des pieds et de la tête. « Ma tête, dit-il, n’a nul besoin d’être lavée, car elle est pure ; mais les pieds ont besoin de purification pour être unis à la tête dans la sainteté. »

🔸 À Ses disciples, qu’Il instruisit d’abord par la parole, Il montre aujourd’hui par l’action la perfection de l’humilité en Lui-même. Il sert les terrestres, Lui que les êtres de feu ne peuvent contempler ; Il assume l’office du serviteur, Lui que servent les armées célestes.

🔸 « Si Moi, dit-Il, Je suis le Seigneur et le Maître de tous, et si J’ai lavé vos pieds de l’ancienne souillure, montrez-vous aussi les uns aux autres la même humilité : la chute de l’orgueilleux et le relèvement de la nature déchue. »

🔸 Toi qui, de Tes mains pures, as lavé dans le bassin les pieds des Tiens et qui as enseigné par l’humilité à vaincre l’orgueil du Malin, lave aussi de la boue du péché mon âme suppliante avec le chœur des saints. Redresse mes pas sur la voie des pieds par l’humilité qui élève vers les cieux.

🔸 De nouveau s’accomplit la Loi de Moïse, proclamée sur le Sinaï ; vient l’image de l’agneau et le mystère du roseau. Transformant l’ancien en nouveau, changeant l’ombre en lumière de vérité, au lieu de l’agneau Tu deviens Toi-même, offrant l’Agneau de Dieu.

🔸 Avec le pain sans levain, Tu donnas Ton Corps céleste, né de la Vierge sans semence, incorruptible et spirituel. Au lieu du sang de l’alliance des brebis, Tu nous donnas Ton Sang, alliance nouvelle ; et au lieu du roseau amer, Tu nous donnas la vigne divine.

🔸 Le Roi de la création donna aux affamés le Pain de la Vie et la coupe de joie à ceux qu’Adam avait plongés dans la tristesse. « Ceci est la nouvelle alliance en Mon Sang, au lieu de l’ancienne alliance des sacrifices ; faites ceci en mémoire de Moi, jusqu’à ce que Je revienne de nouveau. »

🔸 Rassemblés en Sion, nous Te supplions avec ceux réunis dans la chambre haute : Toi qui as partagé Ton Corps vivifiant dans la coupe, accorde-nous aussi, Seigneur, avec eux, la communion à Ta Table, au Pain de Vie que nous désirons et à la Boisson dont nous avons soif.

🔸 Parmi les disciples élus, Judas se sépara du saint troupeau et livra l’Agneau de Dieu, porteur des péchés du monde, à la mort pour de l’argent. Au repas spirituel s’approche le perfide et l’hypocrite ; mangeant avec le Maître, il multiplie la tromperie.

🔸 La Lumière parlait avec supplication à celui qui s’assombrissait, pour sa conversion : « L’un de vous, frères, Me livrera à la mort. » Pierre, ayant entendu cela, fut saisi d’effroi et fit signe à Jean de demander qui serait le traître du Maître.

🔸 Par un soin d’amour envers les Siens, Il dissipa leur tristesse ; Il donna à Judas le morceau trempé, désignant le voleur et le traître. L’ayant pris, celui-ci se dépouilla de la grâce de l’Esprit divin et se livra au Malin par la trahison du Maître.

🔸 Privé de la Lumière suprême, l’ami des ténèbres sortit ; et le Seigneur révéla aux fils de la Lumière le scandale de la nuit. Pierre parlait avec ardeur et fut repris pour son excès de confiance ; le Seigneur annonça Son départ du monde et la venue de l’Esprit.

🔸 Au centre de cette vallée, Il monta à la chambre haute du mystère ; Il entra dans le jardin, dans le paradis, où Adam fut placé jadis en Éden. Introduis-nous aussi, Seigneur, avec Lui, d’où Tu fis sortir le premier homme, afin que nous devenions de nouveau dignes d’hériter de la patrie.

🔸 Attristé à cause de la chair, Il pria, s’étant retiré à trois : « Mon âme est prête à sauver le monde, mais la nature de Ma chair est faible. Nul n’est fort sans faiblesse, ni faible sans péril ; mais Un seul et même, dans l’unité, porte volontairement la chair. »

🔸 D’une voix suppliante, Il pria pour moi vers Son Père essentiel ; Il fléchit les genoux dans l’humilité, devant Celui devant qui tout genou fléchit : « S’il est possible de sauver l’homme sans la mort écrite pour Moi, que la coupe de Ma mort s’éloigne de Moi ; cependant, non pas Ma volonté, mais la Tienne. »

🔸 Enveloppé de crainte jusqu’à la sueur de sang, en gouttes tombant comme des perles, fortifié par un ange proche, Il accomplit l’Écriture. Car il convenait au Verbe de Dieu, devenu homme, de porter la crainte et la tristesse dans l’économie du salut.

🔸 Ô Rayon de la Gloire éternelle, Toi qui, selon la nature humaine, fus angoissé durant la nuit et prias le Père dans les cieux, fais lever sur nous Ta Lumière céleste et dissipe la crainte du Malin ; que nos âmes et nos corps soient établis dans Ta sainte crainte.

🔸 Judas s’approcha, le traître, avec la troupe des pharisiens, semblable aux déchus qui ne se relèvent pas et ne se tiennent jamais pour l’éternité. Par un baiser trompeur, il Le livra, donnant le signe de la mort, échangeant l’amour contre la trahison et le bien contre le mal.

🔸 Alors Pierre, dans le zèle de l’amour, frappa le serviteur nommé Malchus et lui trancha l’oreille droite, lui qui n’avait pas écouté son Seigneur. Mais notre Seigneur aussitôt toucha l’oreille et la guérit, manifestant la puissance divine que les aveugles ne reconnurent pas.

🔸 Le petit troupeau nouveau se dispersa, car le vaillant Pasteur fut frappé ; Pierre seul suivit de loin, ébranlé par la voix d’une servante. Le coq désigné chanta, le Seigneur regarda Pierre ; il se souvint de la parole, pleura amèrement et se releva après sa chute.

🔸 Toi qui as donné la grâce au rocher de l’Église de ne pas sombrer et de se relever après la chute par les larmes du cœur, relève-moi aussi, Seigneur, avec lui, moi qui trébuche dans mes chutes ; accorde à mes yeux des larmes abondantes, comme des eaux de mer sur ma tête.

🔸 Ô Toi qui, volontairement, as lié l’Inenchaînable, Toi qui libères les captifs, ils Te conduisirent enchaîné chez Caïphe et Anne. Un serviteur frappa Ton visage et, d’une bouche impure, cracha sur Toi, Toi qui avais donné la lumière aux aveugles par la salive.

🔸 Briseur des chaînes de l’homme, Toi qui fus lié, délivre-moi aussi des liens infernaux du péché. Toi, l’Innocent, Tu te tins au jugement à la place des coupables ; lorsque Tu viendras dans la gloire du Royaume, ne me juge pas avec eux.

🔸 Par respect pour l’ancien Adam, pour lequel Tu fus outragé, efface la honte de mes péchés impudents qui ont couvert mon visage. Toi qui as pardonné au serviteur mauvais qui T’a frappé de la main, frappe avec force mon ennemi qui m’a durement frappé moi aussi.

🔸 La torche de la Lumière à l’aurore, le vendredi de l’ancienne Pâque, se tenait devant le juge, tandis que le serviteur siégeait au tribunal. Aux questions de Pilate, le Seigneur ne répondit rien, afin que s’accomplît l’Écriture : « J’étais comme un homme qui ne parle pas. »

🔸 Les troupes de soldats Lui revêtirent des habits de dérision, Lui dont le vêtement est lumière de gloire. Ils fléchirent les genoux en se moquant, frappèrent Sa tête d’un roseau, tressèrent une couronne d’épines pour Celui qui porte les épines des péchés.

🔸 Redoutable aux chérubins, Il porta Lui-même le bois de la Croix jusqu’au lieu de Golgotha, où fut déposé le premier homme. Ils Lui donnèrent à boire du vin mêlé de myrrhe et une nourriture mêlée de fiel, par laquelle Il transforma pour nous l’amertume du fruit en douceur.

🔸 Les puissances célestes furent saisies d’effroi en voyant le Seigneur dépouillé, les vêtements partagés et le sort jeté pour la tunique. Ils percèrent Ses mains et Ses pieds selon la voix prophétique de David ; ils Le clouèrent au bois de la Croix, Lui qui grava la Loi sur les tables.

🔸 Les mains étendues de main à main, les pieds cloués de pied à pied, bois contre bois, échangeant la vie contre la mort ; entre deux criminels se tenait nu le Donateur de la Loi, que le peuple aveugle ne reconnut pas, mais qu’un seul larron confessa.

🔸 À la sixième heure, le soleil fit du jour une nuit ; l’ombre couvrit la nudité, afin qu’aucun œil indigne ne voie. À midi, il s’obscurcit lorsqu’Adam mourut par le péché ; à la neuvième, la lumière revint, lorsqu’Il détruisit la mort par la mort.

🔸 Des larmes amères répandit la Mère du Seigneur près de la Croix, lorsqu’elle entendit « J’ai soif » de la bouche de son Fils unique. Ils Lui donnèrent du vinaigre mêlé de fiel, à Celui qui fit jaillir les fleuves en Éden et, du rocher, une source vive pour abreuver le peuple endurci.

🔸 À la troisième heure fut détruit le serpent qui séduisit l’esprit d’Ève ; à la sixième tomba le premier homme, croyant à la parole trompeuse ; en cette heure, le Seigneur est sur la Croix pour expier leurs péchés, et lorsque l’ancien Adam sortit, Il plaça le larron dans le paradis.

🔸 D’une voix tremblante, Il cria : « Éli, Éli » vers le Père ; Il remit volontairement l’Esprit et l’offrit à l’humanité. La terre fut ébranlée en ses fondements, le voile se déchira en deux, les rochers se fendirent et les tombeaux s’ouvrirent.

🔸 Je proclame les merveilles : Dieu, crucifié dans la chair pour moi ; selon notre nature Il mourut, mais je Le confesse Dieu immortel. Des deux flots de Son côté Il établit Son Église ; par l’eau Il purifie, par le sang Il nourrit, et Il glorifie le Fils avec le Père.

🔸 Heute das unaussprechliche Aufgehen des Lichtes und die Vollendung unseres Heiles erniedrigt sich im Obergemach zur Erfüllung des schattenhaften Festes. Vor dem geheimnisvollen Mahl gürtet sich der Lagernde des Lichtes und nimmt Wasser wie ein Diener und wäscht die Füße der Jünger.

🔸 Petrus ließ nicht zu, dass das Licht der Herrlichkeit des Vaters sich seinen Füßen näherte, Er, durch dessen Hände Himmel und Erde geschaffen wurden. Durch Ihn öffneten sich die Augen der Blinden, Taube und Stumme wurden gelöst; Er wandelte auf dem Meer, bedrohte die Wogen, und sie schwiegen.

🔸 Das Haupt der auserwählten kleinen Herde tadelte das Unverständige, damit es sich beuge und gehorche und Füße und Haupt gereinigt wünsche. „Mein Haupt“, spricht er, „bedarf keiner Waschung, denn es ist rein; doch die Füße bedürfen der Reinigung, um im Haupt mit Heiligkeit vereint zu sein.“

🔸 Seinen Jüngern, die Er zuvor mit dem Wort belehrte, zeigt Er heute durch die Tat die Vollendung der Demut in Sich selbst. Er dient den Irdischen, den die feurigen Mächte nicht zu schauen wagen; Er übernimmt den Dienst des Knechtes, Er, dem die himmlischen Heerscharen dienen.

🔸 „Wenn Ich“, spricht Er, „der Herr bin und der Lehrer aller, und Ich eure Füße gewaschen habe vom alten Makel, so zeigt auch ihr einander dieselbe Demut: den Sturz des Erhöhten und das Aufrichten der gefallenen Natur.“

🔸 Du, der Du mit reinen Händen die Füße der Deinen im Becken gereinigt und durch Demut gelehrt hast, den stolzen Feind zu überwinden, wasche auch mich vom Schlamm der Sünden durch das Flehen der heiligen Schar. Lenke meine Schritte auf dem Weg der Füße durch Demut hinauf zu den Himmeln.

🔸 Wiederum das Gesetz des Mose, das auf dem Sinai verkündet wurde, kommt zur Erfüllung im Bild des Lammes und des Schilfrohrs. Du wandelst das Alte ins Neue, verwandelst den Schatten in das Licht der Wahrheit; anstatt des Lammes wirst Du selbst und opferst das Lamm Gottes.

🔸 Mit dem ungesäuerten Brot gabst Du Deinen himmlischen Leib, den von der Jungfrau ohne Samen Geborenen, den Unverweslichen und Geistlichen. Anstelle des Bundesblutes des Schafes gabst Du uns Dein Blut des neuen Bundes; und anstelle des bitteren Schilfs gabst Du die göttliche Rebe.

🔸 Der König der Schöpfung gab den Hungrigen das Brot des Lebens und den Kelch der Freude den seit Adam Betrübten. "Dies ist der neue Bund in Meinem Blut, anstatt des alten Bundes der Opfer; dies tut zu Meinem Gedächtnis, bis Ich wiederum komme."

🔸 Versammelt in Zion bitten wir Dich mit den im Obergemach Versammelten: Du hast Deinen lebenspendenden Leib geteilt mit dem Kelch; verleihe auch uns, o Herr, Anteil an Deinem Tisch, am Brot des Lebens, nach dem wir verlangen, und am Trank, nach dem wir dürsten.

🔸 Unter den auserwählten Jüngern sondert sich Judas von der heiligen Herde und überliefert das Lamm Gottes, das die Sünden der Welt trägt, für Silber dem Tod. Beim geistlichen Mahl naht der Heuchler und Trugvolle, isst mit dem Meister und vermehrt den Betrug.

🔸 Das Licht sprach flehend zu dem sich verfinsternden zur Umkehr: "Einer von euch, Brüder, wird Mich dem Tod ausliefern." Petrus, der dies hörte, erschrak und winkte Johannes, zu fragen, wer der Verräter des Meisters sei.

🔸 In sorgender Liebe zu den Seinen zerstreute Er ihre Traurigkeit; den eingetauchten Bissen gab Er Judas und kennzeichnete den Dieb und Verräter. Als dieser ihn nahm, entkleidete er sich der Gnade des göttlichen Geistes und übergab sich dem Bösen im Verrat des Meisters.

🔸 Des höchsten Lichtes beraubt, ging der Finsternisliebende hinaus; und der Herr offenbarte den Kindern des Lichtes den Anstoß der Nacht. Petrus sprach voll Eifer und wurde wegen seiner Selbstsicherheit getadelt; der Herr verkündete Sein Scheiden aus der Welt und das Kommen des Geistes.

🔸 Im Mittelpunkt jenes Tales stieg Er hinauf ins Obergemach des Geheimnisses; Er trat ein in den Garten, in das Paradies, wo Adam einst in Eden gesetzt war. Führe auch uns hinein, o Herr, mit Ihm, von wo Du den Ersten herausgeführt hast, damit wir wiederum würdig werden, das Vaterland zu ererben.

🔸 Betrübt betete Er wegen des Fleisches, drei abgesondert habend: "Meine Seele ist bereit, die Welt zu retten, doch die Natur des Fleisches ist schwach. Keiner ist stark ohne Schwachheit, noch schwach ohne Gefahr; doch Einer und derselbe in Einheit trägt freiwillig das Fleisch."

🔸 Mit flehender Stimme betete Er für mich zum wesentlichen Vater; in Demut beugte Er die Knie, vor Dem jedes Knie sich beugt: "Ist es möglich, den Menschen zu retten ohne Meinen geschriebenen Tod, so gehe der Kelch des Todes an Mir vorüber; doch nicht Mein Wille, sondern der Deine geschehe."

🔸 Von Furcht umhüllt bis zum Blutsschweiß, in tropfenförmigem Fließen, gestärkt durch einen nahen Engel, erfüllte Er die Schrift. Denn es ziemte dem Wort Gottes, das Mensch geworden ist, Furcht und Traurigkeit zu tragen im Heilsratschluss.

🔸 O Strahl der ewigen Herrlichkeit, der Du nach menschlicher Natur in der Nacht geängstigt warst und zum Vater im Himmel gebetet hast, lass Dein himmlisches Licht über uns aufgehen und vertreibe die Furcht des Bösen; Seele und Leib von uns seien im heiligen Gottesfurcht gegründet.

🔸 Judas tritt heran, der Verräter, mit der Schar der Pharisäer, gleich den Gefallenen, die niemals bestehen und ewig nicht aufgerichtet werden. Mit trügerischem Kuss verrät er Ihn, gibt das Zeichen des Todes, tauscht Liebe gegen Verrat und Gut gegen Böse.

🔸 Da schlägt Petrus im Eifer den Knecht namens Malchus und trennt ihm das rechte Ohr ab, der die Stimme seines Herrn nicht gehört hatte. Doch unser Herr berührt sogleich das Ohr, heilt es göttlich, und zeigt die Macht, die die Blinden nicht erkannten.

🔸 Die kleine neue Herde zerstreute sich, da der tapfere Hirt geschlagen wurde; nur Petrus folgte von ferne, erschüttert durch die Stimme einer Magd. Der bestimmte Hahn krähte, der Herr blickte Petrus an; er gedachte des Wortes, weinte bitterlich und richtete sich nach dem Fall wieder auf.

🔸 Du, der Du dem Felsen der Kirche Gnade gegeben hast, nicht unterzugehen und sich nach dem Fall zu erheben durch die Tränen des Herzens, richte auch mich auf, o Herr, mit ihm, der in Stürzen strauchelt; schenke meinen Augen reiche Tränen, wie Wasser eines Meeres über meinem Haupt.

🔸 O Du, der Du freiwillig den Ungebundenen bandest, der die Gebundenen befreit, sie führten Dich gefesselt zu Kaiphas und Hannas. Ein Knecht schlug Dein Antlitz, und sie spien mit unreinem Mund auf Den, der den Blinden durch Speichel Licht schenkte.

🔸 Zerstörer der Ketten des Menschen, Du, der Du gebunden wurdest, befreie auch mich von den höllischen Fesseln der Sünden. Du, der Schuldlosen, standest im Gericht für die Schuldigen; wenn Du in der Herrlichkeit des Reiches kommst, richte mich nicht mit ihnen.

🔸 Aus Ehrfurcht vor dem alten Adam, für den Du geschmäht wurdest, tilge die Scham meiner schamlosen Sünden, die mein Angesicht bedeckten. Du, der Du dem bösen Knecht vergabst, der Dich mit der Hand schlug, schlage mächtig meinen Feind, der auch mich hart geschlagen hat.

🔸 Die Fackel des Lichtes am Morgen, am Freitag des alten Pascha, stand vor dem Richter, während der Knecht auf dem Richterstuhl saß. Auf die Fragen des Pilatus gab der Herr keine Antwort, damit die Schrift erfüllt werde: "Ich war wie ein Mensch, der nicht spricht."

🔸 Die Scharen der Soldaten legten Ihm Spottgewänder an, Ihm, dessen Gewand Licht der Herrlichkeit ist. Sie beugten die Knie und verspotteten Ihn, schlugen das Haupt mit dem Rohr, flochten eine Dornenkrone für Den, der die Dornen der Sünden trägt.

🔸 Furchtbar den Cherubim, trägt Er selbst das Holz des Kreuzes bis zur Stätte Golgotha, wo der erste Mensch gelegen hatte. Sie gaben Ihm Wein mit Myrrhe zu trinken und Speise mit Galle vermischt, wodurch Er für uns die Bitterkeit der Frucht in Süße verwandelte.

🔸 Die himmlischen Mächte erschraken, als sie den Herrn entblößt sahen, die Gewänder verteilt und das Los um das Untergewand geworfen. Sie durchbohrten Hände und Füße nach der prophetischen Stimme Davids; sie hefteten Ihn ans Holz des Kreuzes, Den, der das Gesetz auf die Tafeln schrieb.

🔸 Ausgestreckte Hände zu Händen, Füße zu Füßen genagelt, Holz an Holz, Leben mit dem Tod vertauschend; zwischen zwei Gesetzlosen stand nackt der Gesetzgeber, den das blinde Volk nicht erkannte, doch ein einziger Räuber bekannte Ihn.

🔸 Zur sechsten Stunde machte die Sonne den Tag nachtgleich, der Schatten bedeckte die Blöße, damit kein unwürdiges Auge schaue. Zur Mittagszeit verdunkelte sie sich, als Adam im Sündentod starb; zur neunten kehrte das Licht zurück, als Er durch den Tod den Tod löste.

🔸 Bittere Tränen vergoss die Mutter des Herrn nahe dem Kreuz, als sie das Wort „Mich dürstet“ hörte aus dem Mund ihres Eingeborenen. Sie gaben Ihm Essig mit Galle gemischt, Ihm, der die Flüsse in Eden hervorströmen ließ und aus dem Felsen lebendiges Wasser für das verhärtete Volk hervorbrachte.

🔸 Zur dritten Stunde wurde die Schlange vernichtet, die den Sinn Evas verführte; zur sechsten fiel der erste Mensch, dem trügerischen Wort glaubend; in dieser Stunde ist der Herr am Kreuz, um ihre Sünden zu sühnen, und als der alte Adam hervorging, setzte Er den Räuber ins Paradies.

🔸 Mit bebender Stimme rief Er: „Eli, Eli“ zum Vater; freiwillig übergab Er den Geist und schenkte Ihn der Menschheit. Die Erde erbebte in ihren Grundfesten, der Vorhang zerriss in der Mitte, die Felsen spalteten sich und die Gräber öffneten sich.

🔸 Ich verkünde die Wunder: Gott, im Fleisch für mich gekreuzigt; nach unserer Natur ist Er gestorben, doch als unsterblichen Gott bekenne ich Ihn. Aus den zwei Strömen Seiner Seite gründete Er Seine Kirche; mit Wasser reinigt Er, mit Blut nährt Er und verherrlicht den Sohn mit dem Vater.

🔸 Hoje, o inefável nascer da Luz e o cumprimento da nossa salvação inclina-Se no cenáculo para consumar a festa figurativa. Antes da ceia do mistério, Aquele que repousa na Luz cinge-Se, toma água como servo e lava os pés dos discípulos.

🔸 Pedro não ousava permitir que a Luz da glória do Pai se aproximasse de seus pés, Aquele por cujas mãos foram feitas os céus dos céus e a terra. Por Ele abriram-se os olhos dos cegos, os surdos e os mudos foram libertos; Ele caminhou sobre o mar, repreendeu as ondas, e elas silenciaram.

🔸 O chefe do pequeno rebanho eleito repreendia a incompreensão, para que se convertesse e obedecesse, desejando a purificação dos pés e da cabeça. “Minha cabeça”, disse ele, “não necessita ser lavada, pois já está limpa; mas os pés precisam de purificação para serem unidos à cabeça na santidade.”

🔸 Aos Seus discípulos, a quem antes ensinara pela palavra, hoje mostra pela obra a perfeição da humildade em Si mesmo. Serve aos terrenos Aquele que é invisível aos ardentes; assume o ofício do servo Aquele a quem servem os exércitos celestes.

🔸 “Se Eu”, diz o Senhor, “sou o Senhor e Mestre de todos, e lavei os vossos pés da antiga impureza, mostrai também uns aos outros a mesma humildade: a queda do exaltado e a elevação da natureza decaída.”

🔸 Tu que, com mãos puras, lavaste no lava-pés os pés dos Teus e ensinaste pela humildade a vencer o orgulho do Maligno, lava também a lama dos meus pecados pela súplica do coro dos santos. Endireita os meus passos pelo caminho dos pés, elevando-os pela humildade aos céus.

🔸 Cumpre-se novamente a Lei de Moisés, proclamada no Sinai; vem a figura do cordeiro e o mistério do junco. Transformando o antigo no novo, tornando a sombra em luz da verdade, em lugar do cordeiro Tu mesmo Te tornas, oferecendo o Cordeiro de Deus.

🔸 Com o pão ázimo deste o Teu Corpo celeste, nascido da Virgem sem semente, incorruptível e espiritual. Em lugar do sangue da aliança das ovelhas, deste-nos o Teu Sangue, nova aliança; e em lugar do junco amargo, concedeste-nos a videira divina.

🔸 O Rei da criação deu aos famintos o Pão da Vida e o cálice da alegria aos entristecidos desde Adão. “Esta é a nova aliança no Meu Sangue, em lugar da antiga aliança de sangue; fazei isto em memória de Mim, até que Eu venha novamente.”

🔸 Reunidos em Sião, suplicamos com os que estavam no cenáculo: Tu que repartiste o Teu Corpo vivificante no cálice, concede também a nós, Senhor, com eles, a comunhão na Tua Mesa, do Pão da Vida que desejamos e da Bebida da qual temos sede.

🔸 Entre os discípulos escolhidos, Judas separou-se do santo rebanho e entregou o Cordeiro de Deus, portador dos pecados do mundo, à morte por prata. Na ceia espiritual aproxima-se o hipócrita e o enganador; comendo com o Mestre, multiplica o engano.

🔸 A Luz falava com súplica ao que se tornava trevas, chamando-o à conversão: “Um de vós, irmãos, há de Me entregar à morte.” Pedro, ao ouvir isso, ficou aterrorizado e fez sinal a João para perguntar quem seria o traidor do Mestre.

🔸 Com cuidado de amor pelos Seus, dissipou-lhes a tristeza; deu a Judas o bocado molhado, assinalando o ladrão e traidor. Ao recebê-lo, ele se despojou da graça do Espírito divino e entregou-se ao Maligno pela traição do Mestre.

🔸 Privado da Luz suprema, o amante das trevas saiu; e o Senhor revelou aos filhos da Luz o escândalo da noite. Pedro falava com fervor e foi repreendido por sua autoconfiança; o Senhor anunciou Sua partida do mundo e a vinda do Espírito.

🔸 No centro daquele vale, subiu ao cenáculo do mistério; entrou no jardim do paraíso, onde outrora Adão fora colocado no Éden. Introduze também a nós, Senhor, com Ele, de onde fizeste sair o primeiro homem, para que sejamos dignos novamente de herdar a pátria.

🔸 Entristecido por causa da carne, Ele orava, retirando-Se à parte com os três: “Minha alma está pronta para salvar o mundo, mas a natureza da Minha carne é fraca. Ninguém é forte sem fraqueza, nem fraco sem perigo; mas sendo um só na unidade, assumiu voluntariamente a carne.”

🔸 Com voz suplicante, orava por mim ao Seu Pai essencial; ajoelhava-Se com humildade, diante d’Aquele diante de quem todo joelho se dobra: “Se é possível salvar o homem sem a Minha morte, que está escrita, afaste-se de Mim o cálice da morte; contudo, não seja a Minha vontade, mas a Tua.”

🔸 Envolto em temor até o suor de sangue, em gotas caindo como pérolas, fortalecido por um anjo próximo, cumpriu-se a Escritura. Pois convinha ao Verbo de Deus, feito homem, assumir o temor e a tristeza na economia da salvação.

🔸 Ó Raio da Glória eterna, Tu que segundo a natureza humana Te angustiastes na noite e oraste ao Pai nos céus, faz raiar sobre nós a Tua Luz celestial e dissipa o temor do Maligno; que nossas almas e corpos sejam firmados no Teu santo temor.

🔸 Aproximou-se Judas, o traidor, com a multidão dos fariseus, semelhante aos caídos que não se erguem e jamais permanecem para a eternidade. Com beijo enganoso, entregou-O, dando o sinal da morte, trocando o amor pela traição e o bem pelo mal.

🔸 Então Pedro, no zelo do amor, feriu o servo chamado Malco e cortou-lhe a orelha direita, ele que não escutara seu Senhor. Mas o nosso Senhor, prontamente, tocou-lhe a orelha e a curou, manifestando o poder divino que os cegos não reconheceram.

🔸 O pequeno rebanho novo dispersou-se, pois o valente Pastor foi ferido; Pedro, porém, seguiu de longe, abalado pela voz de uma serva. O galo anunciado cantou, o Senhor olhou para Pedro; ele lembrou-se da palavra, chorou amargamente e levantou-se novamente após a queda.

🔸 Tu que concedeste graça à Rocha da Igreja para não afundar e levantar-se após a queda pelas lágrimas do coração, levanta-me também, Senhor, com ele, a mim que tropeço em minhas quedas; concede aos meus olhos lágrimas abundantes, como águas do mar sobre minha cabeça.

🔸 Ó Tu que voluntariamente amarraste o Inaprisionável, Tu que libertas os cativos, levaram-Te preso a Caifás e a Anás. Um servo golpeou o Teu rosto e, com boca impura, cuspiu em Ti, Tu que deste luz aos cegos por meio da saliva.

🔸 Quebras as cadeias do homem, Tu que foste amarrado; liberta-me também das cadeias infernais do pecado. Tu, o Inocente, permaneceste em julgamento no lugar dos culpados; quando vieres na glória do Reino, não me julgues com eles.

🔸 Por respeito ao antigo Adão, por quem foste ultrajado, apaga a vergonha dos meus pecados insolentes que cobriram o meu rosto. Tu que perdoaste o servo mau que Te golpeou com a mão, fere com força o meu inimigo que também a mim feriu duramente.

🔸 A tocha da Luz, ao amanhecer, na sexta-feira da antiga Páscoa, estava diante do juiz, enquanto o servo se sentava no tribunal. Às perguntas de Pilatos, o Senhor nada respondeu, para que se cumprisse a Escritura: “Fui como um homem que não fala.”

🔸 As tropas de soldados vestiram-No com trajes de escárnio, Ele cujo vestimento é luz de glória. Ajoelhavam-se zombando, feriam Sua cabeça com um junco, trançaram uma coroa de espinhos para Aquele que carrega os espinhos dos pecados.

🔸 Temível aos querubins, Ele mesmo carregou o madeiro da Cruz até o lugar do Gólgota, onde fora colocado o primeiro homem. Deram-Lhe a beber vinho misturado com mirra e alimento misturado com fel, pelo qual transformou para nós a amargura do fruto em doçura.

🔸 As potestades celestes ficaram atônitas ao verem o Senhor despido, as vestes repartidas e lançada a sorte pela túnica. Perfuraram Suas mãos e Seus pés conforme a voz profética de Davi; cravaram-No no madeiro da Cruz, Aquele que escreveu a Lei nas tábuas.

🔸 Com as mãos estendidas de mão a mão, os pés pregados de pé a pé, madeiro contra madeiro, trocando a vida pela morte; entre dois malfeitores estava nu o Doador da Lei, que o povo cego não reconheceu, mas que um único ladrão confessou.

🔸 À sexta hora, o sol transformou o dia em noite; a sombra cobriu a nudez, para que nenhum olho indigno visse. Ao meio-dia escureceu, quando Adão morreu pelo pecado; à nona hora voltou a luz, quando destruiu a morte pela morte.

🔸 Lágrimas amargas derramou a Mãe do Senhor junto à Cruz, quando ouviu “Tenho sede” da boca de Seu Filho Unigênito. Deram-Lhe vinagre misturado com fel, Aquele que fez jorrar rios no Éden e da rocha uma fonte viva para saciar o povo endurecido.

🔸 À terceira hora foi destruída a serpente que enganou a mente de Eva; à sexta caiu o primeiro homem, crendo na palavra enganosa; nesta hora, o Senhor está na Cruz para expiar os pecados deles, e quando o antigo Adão saiu, colocou o ladrão no paraíso.

🔸 Com voz trêmula clamou: “Eli, Eli” ao Pai; entregou voluntariamente o Espírito e o ofereceu à humanidade. A terra tremeu em seus fundamentos, o véu rasgou-se ao meio, as rochas se fenderam e os sepulcros se abriram.

🔸 Proclamo as maravilhas: Deus, crucificado na carne por mim; segundo nossa natureza morreu, mas confesso-O Deus imortal. Dos dois rios do Seu lado estabeleceu a Sua Igreja; pela água purifica, pelo sangue alimenta, e glorifica o Filho com o Pai.

🔸 اليومَ ميلادُ النورِ الذي لا يُنطَقُ به، واكتمالُ خلاصِنا، ينحني في العليّة ليُتمَّ الفصحَ الرمزيّ. وقبلَ عشاءِ السرّ، الساكنُ في النورِ يشدُّ مئزرَه، ويأخذُ ماءً كعبد، ويغسلُ أقدامَ التلاميذ. 🔸 بطرسُ لم يجرؤ أن يسمح لنورِ مجدِ الآب أن يقتربَ من قدميه، هو الذي بيديه خُلِقت سماواتُ السماواتِ والأرض. به انفتحت أعينُ العميان، وتحرّر الصمُّ والبكم؛ هو الذي مشى على البحر وانتهرَ الأمواجَ فسكنت. 🔸 راعي القطيعِ الصغيرِ المختار وبّخَ عدمَ الفهم ليعودَ إلى الطاعة، مشتاقًا إلى تطهيرِ القدمينِ والرأس. قال: «رأسي لا يحتاجُ غَسلًا لأنّه طاهر، أمّا القدمانِ فتحتاجانِ إلى التطهير لتتّحدا بالرأسِ في القداسة». 🔸 لتلاميذهِ الذين علّمهم بالكلمة، يُريهم اليومَ بالفعل كمالَ التواضعِ في ذاته. يخدمُ الأرضيّين من هو غيرُ منظورٍ للملتهبين؛ يتّخذُ صورةَ العبد من تخدمه جيوشُ السماوات. 🔸 «إن كنتُ أنا»، يقول الرب، «الربَّ والمعلّمَ للجميع، وقد غسلتُ أقدامَكم من دنسِ القدمِ الأولى، فاصنعوا أنتم أيضًا بعضُكم لبعض هذا التواضع، بسقوطِ المتكبّر ورفعِ الطبيعةِ الساقطة». 🔸 يا من غسلتَ بأيدٍ طاهرة أقدامَ خاصّتك في غسلِ الأرجل، وعلّمتَ بالتواضع قهرَ كبرياءِ الشرير، اغسلْ أيضًا طينَ خطاياي بشفاعةِ جوقةِ القدّيسين. قوِّم خطواتي في طريقِ الأقدام، وارفعها بالتواضع إلى السماوات. 🔸 ها هو ناموسُ موسى يتمّ من جديد، المُعلنُ في سيناء؛ يأتي رمزُ الحمل وسرُّ القصب. محوِّلًا القديمَ إلى جديد، والظلَّ إلى نورِ الحقيقة، فبدلَ الحملِ تصيرُ أنتَ، مقدِّمًا حملَ الله. 🔸 مع الفطير أعطيتَ جسدَك السماوي، المولودَ من العذراء بلا زرع، غيرَ فاسدٍ وروحيّ. وبدلَ دمِ عهدِ الخراف، وهبتَنا دمَك عهدًا جديدًا؛ وبدلَ القصبِ المُرّ، منحتَنا الكرمةَ الإلهيّة. 🔸 ملكُ الخليقة أعطى الجياعَ خبزَ الحياة، وكأسَ الفرح للحزانى منذ آدم. «هذا هو العهدُ الجديدُ بدمي، عوضَ عهدِ الدمِ القديم؛ اصنعوا هذا لذكري إلى أن آتي ثانية». 🔸 نحن المجتمعين في صهيون، نتضرّع مع الذين في العليّة: أنتَ الذي قسمتَ جسدَك المُحيي في الكأس، أعطِنا نحن أيضًا معهم، يا رب، شركةَ مائدتك، من خبزِ الحياة الذي نشتاق إليه ومن الشرابِ الذي نعطشُ له. 🔸 بين التلاميذ المختارين، انفصل يهوذا عن القطيعِ المقدّس وسلّمَ حملَ الله، حاملَ خطايا العالم، إلى الموتِ بثمنِ فضّة. في العشاءِ الروحي اقتربَ المنافقُ والمخادع؛ يأكلُ مع المعلّم ويُكثِر الخيانة. 🔸 النورُ كلّم الظلمةَ بتوسّل داعيًا إلى التوبة: «واحدٌ منكم، يا إخوتي، يُسلّمني إلى الموت». ارتعد بطرسُ حين سمع، وأشار إلى يوحنّا ليسأل من هو خائنُ المعلّم. 🔸 بعنايةِ المحبّة لخاصّته، بدّد حزنَهم؛ ناول يهوذا اللقمةَ المغموسة، كاشفًا السارقَ والخائن. وبأخذِها، تجّرد من نعمةِ الروح الإلهي وسلّمَ نفسه للشرير بخيانةِ المعلّم. 🔸 محرومًا من النورِ الأسمى، خرج محبُّ الظلمة؛ وأظهر الربُّ لأبناءِ النور عثرةَ الليل. تكلّم بطرسُ بحرارة فوُبِّخَ على ثقته بنفسه؛ وأعلن الربُّ رحيلَه عن العالم ومجيءَ الروح. 🔸 في وسطِ ذلك الوادي، صعد إلى علّيةِ السرّ؛ دخل بستانَ الفردوس، حيث وُضع آدمُ قديمًا في عدن. أدخلنا نحن أيضًا، يا رب، معه، من حيث أخرجتَ الإنسانَ الأوّل، لكي نستحقَّ من جديد ميراثَ الوطن. 🔸 حزينًا بالجسد كان يصلّي، منفردًا مع الثلاثة: «نفسي مستعدّة لخلاصِ العالم، لكنّ طبيعةَ جسدي ضعيفة. لا قويّ بلا ضعف، ولا ضعيف بلا خطر؛ لكنّه واحدٌ في الوحدة وقَبِل الجسدَ طوعًا». 🔸 بصوتِ الابتهال كان يصلّي من أجلي للآبِ الجوهري، راكعًا بتواضع أمام من له تجثو كلُّ ركبة: «إن أمكنَ خلاصُ الإنسان من دون موتي المكتوب، فلتعبرْ عنّي كأسُ الموت؛ لكن لا مشيئتي بل مشيئتك». 🔸 وقد غمره خوفٌ حتى عرقِ الدم، تساقطت القطراتُ كاللآلئ، وقوّاه ملاكٌ قريب، فتمّتِ الكتابة. إذ كان يليقُ بكلمةِ الله، وقد صار إنسانًا، أن يحملَ الخوفَ والحزن في تدبيرِ الخلاص. 🔸 يا شعاعَ المجدِ الأزلي، أنتَ الذي بحسبِ الطبيعةِ البشريّة تألّمتَ ليلًا وصلّيتَ للآبِ في السماوات، أشرقْ علينا نورَك السماوي وبدّد خوفَ الشرير؛ وثبّت نفوسَنا وأجسادَنا في خوفِك المقدّس. 🔸 اقترب يهوذا الخائن، مع جمهورِ الفرّيسيّين، كالساقطين الذين لا يقومون ولا يثبتون إلى الأبد. بقبلةٍ غاشّة سلّمه، وأعطى علامةَ الموت، مستبدلًا المحبّة بالخيانة والخير بالشرّ. 🔸 حينئذٍ بطرسُ، بحرارةِ المحبّة، ضرب العبدَ المدعوَّ ملخس وقطع أذنَه اليمنى، لأنّه لم يسمع سيّدَه. أمّا ربّنا فسريعًا لمس أذنَه وشفاه، مظهرًا القدرةَ الإلهيّة التي لم يرَها العميان. 🔸 تفرّق القطيعُ الصغيرُ الجديد، لأنّ الراعيَ الجبّار ضُرب؛ أمّا بطرس فتبعَ من بعيد، مضطربًا بصوتِ جارية. صاح الديكُ المُعلن، فنظَر الربُّ إلى بطرس؛ فتذكّر الكلمة، وبكى بمرارة، وقام من جديد بعد السقوط. 🔸 يا من منحتَ نعمةً لصخرةِ الكنيسة كي لا تغرق وتقوم بعد العثرة بدموعِ القلب، أقمْني أنا أيضًا، يا رب، معه، أنا المتعثّر في سقوطاتي؛ أعطِ عينيَّ دموعًا غزيرة، كمياهِ البحر على رأسي. 🔸 يا من ربطتَ طوعًا غيرَ المربوط، وأنتَ محرّرُ المأسورين، اقتادوك مقيّدًا إلى قيافا وحنّان. صفع عبدٌ وجهَك وبفمٍ نجس بصق عليك، أنتَ الذي أعطيتَ نورًا للعميان بالريق. 🔸 يا كاسرَ قيودِ الإنسان، أنتَ الذي رُبطتَ، حرّرني أنا أيضًا من قيودِ خطايا الجحيم. أنتَ البريء وقفتَ في القضاء مكانَ المذنبين؛ وحين تأتي في مجدِ الملكوت، لا تدنّي مع أولئك. 🔸 من أجل آدمَ القديمِ توقيرًا، الذي من أجله أُهنتَ، امحُ خزيَ خطاياي الوقحة التي غطّت وجهي. أنتَ الذي غفرتَ للعبدِ الشرير الذي صفعك بيده، اضربْ بقوّة عدوّي الذي ضربني أنا أيضًا بقسوة. 🔸 شعلةُ النورِ عند الصباح، في يومِ الجمعة من الفصحِ القديم، كانت أمام القاضي، والعبدُ جالسٌ في المحكمة. عن أسئلةِ بيلاطس لم يُجب الربُّ شيئًا، ليتمّ الكتاب: «صرتُ كإنسانٍ لا يتكلّم». 🔸 جماعاتُ الجنود ألبسوه ثيابَ الهزء، وهو الذي لباسُه نورُ المجد. جثوا ساخرين، وضربوا رأسَه بقصبة، وضفروا إكليلًا من شوك للحاملِ أشواكَ الخطايا. 🔸 المهابةُ للشاروبيم، حمل بنفسه خشبةَ الصليب إلى موضعِ الجلجثة، حيث وُضع الإنسانُ الأوّل. سقوه خمرًا ممزوجًا بالمرّ وطعامًا مخلوطًا بالعلقم، فحوّل لنا مرارةَ الثمر إلى حلاوة. 🔸 ذُهلت القواتُ السماويّة إذ رأت الربَّ عاريًا، والثيابَ مقسومة، والقرعةَ على القميص. ثقبوا يديه وقدميه حسب صوتِ داود النبوي؛ وسمّروه على خشبةِ الصليب، هو الذي كتبَ الشريعةَ على الألواح. 🔸 ممدودَ اليدين يدًا بيد، والقدمين قدمًا بقدم، خشبةً بخشبة، مبدّلًا الحياة بالموت؛ بين اثنين من الأثمة كان عريانًا واهبُ الشريعة، الذي لم يعرفه الشعبُ الأعمى، لكنّ لصًّا واحدًا اعترف به. 🔸 في الساعة السادسة حوّلَت الشمسُ النهارَ ليلًا؛ وألقى الظلُّ ستارًا على العري لئلّا ترى عينٌ غيرُ مستحقّة. في الظهر أُظلم، حين مات آدمُ بالخطيئة؛ وفي التاسعة عاد النور، حين أبطل الموتَ بالموت. 🔸 سكبت أمُّ الربّ دموعًا مريرة عند الصليب، حين سمعت «أنا عطشان» من فمِ ابنها الوحيد. أعطوه خَلًّا ممزوجًا بعلقم، وهو الذي فجّر أنهارًا في عدن ومن الصخرة نبعًا حيًّا ليسقي الشعبَ القاسي. 🔸 في الساعة الثالثة سُحقت الحيّة التي خدعت عقلَ حوّاء؛ وفي السادسة سقط الإنسانُ الأوّل مصدّقًا الكلمةَ الماكرة؛ وفي هذه الساعة الربُّ على الصليب ليكفّر عن خطاياهم، وحين خرج آدمُ القديم، أدخلَ اللصَّ إلى الفردوس. 🔸 بصوتٍ مرتجف صرخ: «إيلي، إيلي» إلى الآب؛ وسلّم الروحَ طوعًا ووهبها للبشر. اهتزّت الأرضُ في أساساتها، وانشقّ الحجابُ من الوسط، وتصدّعت الصخور، وانفتحت القبور. 🔸 أبشّر بالعجائب: الله صُلب بالجسد من أجلي؛ وبحسب طبيعتنا مات، لكنّي أعترف به إلهًا غيرَ مائت. ومن نبعَي جنبه أسّس كنيسته؛ بالماء يطهّر، وبالدم يُغذّي، ويمجّد الابن مع الآب.